Roos

Bloementaal
Roos

Rozen worden al duizenden jaren gehouden om hun schoonheid. In de oudheid gebeurde dat in ook al in Egypte, China en Afrika. Ze gebruikten rozen om tempels en huizen mee te versieren. De Romeinen en Grieken gebruikten de roos voor diverse rituelen. In verschillende culturen heeft de roos een bijzondere plaats ingenomen en allerlei verschillende en soms tegengestelde betekenissen gekregen. Aan de ene kant eeuwigheid (met hemelse volmaaktheid, volheid, goddelijke kracht, ideale wereld, levensgeheim, het onbekende, schoonheid en vreugde) en aan de andere kant een beeld voor menselijke hartstochten, die van voorbijgaande aard zijn (met lustbevrediging, de vreugde van de wijn, zinsbegoocheling en betovering). Zij is tegelijk leven en dood, vruchtbaarheid en maagdelijkheid.
 
Volgens diverse mythes, zijn de eerste rode rozen ontstaan uit een plas bloed van de verslagen Adonis. Adonis was de geliefde van Aphrodite, de Griekse godin van de liefde. Rozen waren altijd wit totdat Aphrodite haar Adonis wilde helpen en zich verwondde aan een rozendoorn. Hierna werden rozen symbool voor eeuwige liefde, niet te verbreken door tijd of de dood.
 
De meest bekende religieuze betekenis is:
Liefde, naastenliefde: door haar schoonheid en geur is de roos een symbool van liefde. De hartvormige blaadjes staan voor liefde en vertrouwen en de doornen geven aan dat de liefde niet altijd over rozen gaat.
Verder staat de roos voor martelaarschap, lijden: rode rozen met doornen, op Golgotha ontspringen ze uit Christus' wonden.
Zuiverheid: witte rozen. De witte roos verzinnebeeldt onschuld, reinheid en kuisheid; op kerstvoorstellingen bloeien ze in de winter en duiden op Maria als Koningin des Hemels. In haar litanie wordt Maria aangeroepen als 'mystieke roos'.
Zwijgplicht: rozen met vijf bloemblaadjes. Deze roosvorm werd geschilderd tegen plafonds van ruimtes waar liefdadigheidsverenigingen samen kwamen. Rozen zijn honderden jaren gebruikt om vertrouwelijke boodschappen over te brengen. In het oude Rome werd een roos op de deur van een ruimte geplaatst, waar vertrouwelijke zaken werden besproken. Ook werden rozen boven vergadertafels gehangen. Die betekenis van een roos werd ook overgedragen aan het christendom. Rozen werden een ornament boven biechtstoelen. De uitdrukking sub rosa, (onder de roos) is daarvan afgeleid. Voor de vroege Christenen symboliseerde de roos de vijf wonden van Christus. Er zou een rozenstruik zijn gegroeid op de plaats van de dood van Christus. Later werd de roos het symbool van het bloed van de martelaren en werd zij een attribuut van Maria, moeder van Jezus.
Maria wordt wel eens de roos zonder doornen genoemd. Volgens een legende hadden de rozen in het paradijs nog geen doornen. Zij zouden deze na de zondeval gekregen hebben. (Botanisch gezien heeft een roos geen doornen maar stekels.)
 
Van Elisabeth van Thüringen wordt verteld, dat zij herhaaldelijk tegen de zin van haar schoonfamilie voedsel bracht naar de armen. Eens ging haar man haar achterna met de vraag wat zij in haar kleed droeg. Bij het openen ervan vielen er rozen uit. Eenzelfde of soortgelijke legende wordt verteld van Elisabeth van Portugal en Eelko van Lidlum.
 
Behalve de genoemde betekenissen zijn er nog talloze andere, die afgeleid zijn van kleuren en het aantal rozen in een boeket.
Maar dat zijn weer hele andere verhalen die veel met liefde en weinig met liturgisch bloemschikken te maken hebben.
Hoewel……..
 
 
 

terug